«بیدل سخنم کارگر حشر معانی است / چون غلغله‌ی صور قیامت کلماتم»(1)
در حالی که این غلغله و رستاخیز را در بخش ششم آشکارا شاهدیم.
بخش اول کتاب «واقعیت‌نامه»نام دارد و دارای یازده شعر از جمله تحمیدیه‌ای بسیار زیبا است. مضامین دیگر این بخش: پند و اندرز مبنی بر بی‌ثباتی دنیا و یاد مرگ – که انسان را به یاد مفهوم ساقی‌نامه می‌اندازد – غدر دنیا، آزادگی، خدمت به خلق و عذاب انسانی که دنبال رضای خالق نیست. علاوه بر این دو قطعه درباره‌ی شعر و مفهوم آن.
بخش دوم «غم‌نامه» است با ۱۵ شعر در قالب‌های مختلف: در قطعه‌ای بلند به زبان طنز زیر و بم‌ها و ظرافت‌های شعر را بیان می‌کند و شاعرانی که هم به میخ زده‌اند و هم به نعل.
در جایی دیگر صفا و صمیمیت گذشتگان و فرار از زندگی ماشینی و دنیای سرمایه‌داری را یادآور می‌شود و دو نقیضه به پیروی از حافظ و رهی معیری درباره‌ی حضرات معتاد که الحق خوب از عهده بر آمده است:
«دیگر از اعجوبه‌های هفت‌گانه بحث نیست / چون وجود پر معمای توام آید به یاد»
«کذب قول جعفر کذاب دیگر هیچ نیست / هر کجا صدق سخن‌های توام آید به یاد»(2)
و سرانجام آخرین شعر آن «جنگل سبز» که براعت استهلال بسیار زیبایی دارد و ترکیباتی زیبا و خوش‌تراش: التهاب عروس گل، آبشار سکوت و شط الفت و… در آن به کار رفته است. در این بخش نام و شعر(3) بزرگانی چون: حافظ، ناصر خسرو، سعدی، رهی معیری، پروین اعتصامی و وحشی بافقی را می‌بینیم.


.

دسته‌ها: اما بعد , دیدگاه های اهل نظر , معرفی آثار
برچسب‌ها:

برگه‌ها: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13