بایگانی‌ها: پادکست‌ها

منظومه «کوچه باغ‌های شهر ما»، آیینه‌ی تمام‌نمایِ زیست‌بوم و حافظه‌ی تاریخی مردم استهبان است. این اثر با زبانی سرشار از تصویرسازی‌های بومی و واژگانِ برخاسته از دلِ فرهنگ عامه، سنت‌ها، آداب و رسومِ رو به فراموشی این دیار را در قالب روایتی منظوم بازخوانی می‌کند. شاعر با ترسیمِ فضای معطرِ کوچه باغ‌ها و آیین‌های کهن، در کنارِ اشاره به دگردیسی‌هایِ اجتماعی و گذر از سنت به مدرنیته، به دنبالِ احیای پیوندِ میانِ نسل‌ها و پاسداشتِ اصالتِ خاکی است که جان و تن، وامدارِ آن است؛ اثری که در نهایت، تلخی و شیرینیِ روزگارِ رفته را در ترازوی خاطره و تعهد، به داوری می‌نشیند.

این منظومه با زبانی کنایی و نکته‌سنج، شرحِ حالِ مردمی است که در چنبره فقر و تنگدستی، همت خویش را به جای بلندایِ تعالی، در مسیرِ تلاشی بی‌حاصل و سرگردانیِ مادی فرسوده‌اند.
شاعر با ترسیم فضایِ دشوارِ معیشت و زحمتِ جانکاهِ مردمان، نقدی حکیمانه بر کسانی دارد که «همت» خود را به امورِ ناچیز گره زده و در وادیِ آرزوهایِ دست‌نیافتنی، حقیقتِ هستی را به فراموشی سپرده‌اند.
در پایان، اثر با دعوتی عارفانه، خواننده را به تغییرِ بینش و طلبِ گشایش از درگاهِ الهی فرا می‌خواند؛ تا با برگذشتن از قیودِ حقیرِ دنیوی، به جای جست‌وجویِ سراب در بلادِ دوردست، به همتِ بلند و توکلِ حقیقی بازگردد.

انگیزه سرایش: شاعر در مقدمه ذکر می‌کند که با الهام از آثار ملک‌الشعرا بهار، تلاش کرده است احساسات و عواطف را به گویش محلی بیان کند تا برای مردم بومی ملموس‌تر باشد.
مضمون عاشقانه: بدنه اصلی شعر، گفت‌وگویی صمیمانه و گاه گلایه‌آمیز بین عاشق و معشوق است که در آن از سختی‌های راه عشق، بی‌مهری‌ها و انتظارات دل‌نشینِ عاشق سخن به میان آمده است.
پیام نهایی: شعر با یک پند اخلاقی-عاشقانه به پایان می‌رسد؛ شاعر تأکید می‌کند که اگر در مسیر عشق «استقامت» و پایداری وجود داشته باشد، مشکلات حل شده و سختی‌ها به نتیجه می‌رسند.

این شعر با زبانی طنز و انتقادی، به نکوهش رفتارهای ناپخته، تقلید کورکورانه و سطحی‌نگری در جامعه می‌پردازد. شاعر با تصویرسازی از اقدامات بی‌ریشه و شتاب‌زده، مخاطب را به تفکر، خردورزی و پرهیز از رفتارهای بی‌سرانجام فرا می‌خواند.

شعر «کم‌جنبه» با زبانی طنز و حکایت‌گونه، بیانگر این مفهوم است که برخی افراد ظرفیت و جنبه کافی برای دارایی یا مقام جدید را ندارند و به محض رسیدن به حداقل‌ها، دچار تغییر رفتار شده و حتی ممکن است به دیگران آسیب برسانند.

«میریشکال» روایتی منظوم و داستانی است که به شرح ماجراها، گشت‌وگذارها و تعاملات اجتماعی راوی با همراهانش می‌پردازد. این اثر با زبانی گویشی و لحنی صمیمانه، وقایع و مشاهداتِ مسیر این سفر را در قالب ابیات پیوسته به تصویر می‌کشد و در نهایت با نکاتی تأمل‌برانگیز و حکیمانه به پایان می‌رسد.

منظومه «تا نمونه ی تو ا تو صابناته» حکایتِ طنزآمیزِ انسانی است که در مسیر جست‌وجوی حق، به جای حقیقت‌جوییِ اصیل، درگیرِ اوهامِ خودساخته و غرورِ ناشی از تعلقاتِ ناچیزِ دنیوی شده است. این اثر با بهره‌گیری از فرهنگ و زبانِ بومیِ استهبان، هشدار می‌دهد که این خودبینی و سرگرمی به بازیچه‌های مادی، نه‌تنها مسیرِ تعالی را بر آدمی می‌بندد، بلکه او را در دایره‌ای از جهل و تفاخرِ بی‌حاصل محبوس می‌کند

دیدار با رهبر شهید انقلاب در سال 94

شعر از استاد علی حکمت
با صدای استاد نصر الله منشی