توضیحات محقق ارجمند استاد حسن کیانی پیرامون استهبان

تبار و زادگاه
استاد حسن کیانی در اسفندماه سال ۱۳۴۴ خورشیدی، در دامان شهر اصیل و کهنِ استهبان، در خانواده‌ای با پیشینه فرهنگیِ «میرزا عبدالحسین کیانی»، دیده به جهان گشود. ریشه‌های علمی و دینی او به پدربزرگش، «میرزا سلیمان» بازمی‌گردد؛ عالِمی که با دانشِ حوزوی، در کسوتِ قضاوت و نگارش اسنادِ مردمی و همچنین منبر وعظ و خطابه، نامی نیک از خود به یادگار نهاد. این پیشینه خانوادگی، بستر رشدِ شخصیتی شد که پیوندِ میان سنت‌های ادبی و هویت تاریخی را همواره پاس داشته است.

مدارج علمی و مسیر تعالی
وی هم‌زمان با پیمودن مسیرِ دشوار و شیرینِ معلمی، تحصیلات عالی خود را در رشته «تاریخ» پی گرفت. او دانش‌آموخته دانشگاه‌های فردوسی مشهد و شیراز است و با اندوخته‌ای از دانش تاریخی و بینشِ فرهنگی، گام در راهِ تعلیم و تربیت نهاد. وی طی قریب به سه دهه خدمت صادقانه در آموزش و پرورشِ شهرهای خرامه، استهبان و نواحیِ یک و دو شیراز، تا سال ۱۳۹۳ خورشیدی با متانت و تعهد به تربیت نسل‌های آینده پرداخت.

کارنامه اجرایی و مدیریت فرهنگی
تنوعِ مسئولیت‌های اجرایی و تخصصی وی در دوران خدمت، گواهی بر توانمندی‌های مدیریتی او در حوزه‌های تربیتی، آموزشی و پژوهشی است. از جمله سوابق درخشان او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

حوزه مدیریت و مشاوره: ریاست پژوهشکده معلم و مسئولیت هسته مشاوره آموزش و پرورش.

حوزه فرهنگی و هنری: مدیریت کانون فرهنگی هنری پسران و مسئولیت واحد فرهنگی-هنری امور تربیتی.

حوزه پژوهشی و آموزشی: رابط تحقیقاتی اداره آموزش و پرورش و سرگروه آموزشیِ درس تاریخ در مقطع دبیرستان.

حوزه ادبی و اجتماعی: مسئولیت انجمن اولیا و مربیان و مدیریت انجمن‌های ادبی شهرستان‌های خرامه و استهبان.
او که خود برآمده از اصالتِ خاکِ استهبان است، همواره نگاهش رو به سوی «پدران و مادران زحمتکش و صبورِ زادگاهش» بوده است. سروده «کاکاجان»، بازتابی است از نگاهِ مهرآمیزِ او به مردانِ سخت‌کوشِ کوهستان، آنان که با دستانِ پینه‌بسته، زندگی را در سنگلاخ‌های «اسرخ» و «چشمه بوخو» معنا کرده‌اند. این نوشتار، ادای احترامی است به سادگی، رنج‌های مقدس و امیدهای دورِ مردمی که هویتِ این سرزمین بر شانه‌های آنان بنا شده است.