شرح لغوی و دستوری (واژهگشایی و نحو)
صیانت: حفاظت، نگهبانی.
خرمن: محصول درو شده، کنایه از حاصل عمر، ثمرهی تلاش یا سرنوشت نهایی جامعه.
خدو: آب دهان، تف، بزاق
استخفاف: خوار شمردن، تحقیر کردن، سبک انگاشتن.
کهنهپرستی: تعصب کورکورانه بر آیینها، رسوم و عقاید کهنه و منسوخ.
بدایع: نوآوریها، خلاقیتهای بینظیر و تازه.
نمک گیر: کسی که نمک دیگری را خورده است؛ کنایه از مدیون بودن،
نکتهی دستوری: مصراعهای دوم هر بیت، دارای ردیف “میتوانم” هستند و حرف «نه» در اغلب موارد، نافیِ فعلِ پیش از خود است. ساختار «اگر… نه» و «ورنه…» در این شعر، یک شرطِ پنهان را میسازد: «اگر مانع نبود، میتوانستم، ولی اکنون نمیتوانم»
شرح بلاغی و بیانی (صور خیال و آرایهها)
بیت اول: سینه مجاز از قلب
بیت دوم : خدوی رو به بالا کنایه از انعکاس عمل به عامل آن
بیت سوم: سینه مجاز از قلب، سر سپردن کنایه از تسلیم شدن
بیت چهارم: دلدار استعاره مصرحه از محبوب، رفیق ، دوست
بیت پنجم: از دست و دل انداختن کنایه از نشاط و شادی را گرفتن، بار بردن کنایه از صبر و شکیبایی ورزیدن
بیت ششم: شکسته بال کنایه از درماندگی و ناتوانی، صیاد استعاره مصرحه از دشمن
بیت هفتم: قلم مجاز از سخن گفتن و صحبت کردن، راه و رسم نوشتن کنایه از توانایی اقدام کردن
بیت هشتم: مراعات نظیر بین کلمات بذر – افشاندن- خرمن
بیت نهم: نمک گیر شدن کنایه از مدیون شدن و امتناع از عمل به مثل
بیت یازدهم: دست کشیدن کنایه از کوتاهی کردن
تضاد و پارادوکس (تناقضنمایی): هنرِ سرگردانیِ شاعر
شاید بارزترین و زیبا ترین آرایهی این شعر، پارادوکسِ تکراریِ «نه میتوانم» در عینِ «اگر نبود این مانع، بهخوبی میتوانستم» است. شاعر در هر بیت، ما را میان دو قطبِ توانِ درونی و قیدِ بیرونی سرگردان میکند. این تضاد، بیانگر کسی است که میداند چه میتواند بکند، اما اجازهاش نمیدهند. همچنین تضادِ میانِ «اخفا» و «گفتن» در بیتِ نخست، بنبستی کامل را ترسیم میکند: نه میتوان درد را پنهان کرد و نه آشکارا گفت. این دوگانهی محال، گرهگاهِ اصلیِ روایتِ شاعرانه است. این تضادها، نه برای پیچیدهکردنِ شعر، که برای نشان دادنِ واقعیتِ تلخِ زندگیِ یک انسانِ در تگنا قرارگرفته به کار رفتهاند. شاعر با تکرارِ «نمیتوانم» در کنارِ «اگر نبود مانع، میتوانستم»، به ما میفهماند که مشکل از او نیست، مشکل از شرایط است و این، همان طنزِ دردمندی است که برای بیدار کردنِ خواننده سروده شده است.
دیدگاهها
مقاله اقای علیرضا فتحی بسیار موشکافانه و تخصصی ابیات استاد حکمت را بررسی نموده و شاهد مثال هایی از شاعران بزرگ مانند سعدی و مولانا آورده بودکه نشانگر توانایی و عمق مطالعه نویسنده محترم می باشد منتظر دیگر مقالات ایشان می باشم